sábado, 26 de julio de 2014

Iglesia de San Lourenzo de Arcos (Vilamartín de Valdeorras-Ourense).

Esta igrexa de San Lourenzo de Arcos era anexa de san Miguel de Xagoaza e pertencía á encomenda de Quiroga xunto coas valdeorresas de Alberguería (o pobo desaparecido en 1958 polo encoro de Prada, pero a igrexa trasladada pedra a pedra á Veiga de Cascallá), co seu anexo Robledo da Lastra e o priorato de San Juan de Celavente. Era una “igrexa propia” da encomenda, que era o prior de San Salvador do Hospital de Quiroga (do que xa se ten falado neste muro). Non logrei identificar a quén pertencen as armas do altar pétreo, incrustado na fachada, Moi probablemente sexa delgún comendador ou cabaleiro sanxuanista, por levar incorporada a cruz octógona desta Orde. Incorporouse de novo á diócese de Astorga en 1874.

TRADUCCIÓN:

Esta iglesia de San Lorenzo de Arcos era anejo de San Miguel de Xagoaza y pertenecía a la encomienda de Quiroga junto con las valdeorresas de Alberguería (el pueblo desaparecido en 1958 por el embalse de Prada, pero la iglesia trasladada piedra a piedra a Veiga da Cascallá), con su anejo de Corixido, San Juan de Arnado, San Juan de Éntoma con su anejo Robledo da Lastra y el priorato de San Juan de Celavente. Era una "iglesia propia" de la Orden Sanjuanista y era visitada por el comendador quirogués o por el vicario general de la encomienda, que era el prior de San Salvador del Hospital de Quiroga (de lo que ya se ha hablado en este muro). No he logrado identificar a quién pertenecen las armas del altar pétreo, incrustado en la fachada (fotografía 2). Muy probablemente sean de algún comendador o caballero sanjuanista, por llevar incorporada la cruz octógona de esta Orden. Se incorporó de nuevo a la diócesis de Astorga en 1874.

Fotografías cedidas por José Fernández Pérez e información aportada por Isidro García Tato, publicadas en el grupo de Facebook “La Magia de las Piedras” (https://www.facebook.com/groups/LaMagiadelasPiedras/?fref=ts).

miércoles, 23 de julio de 2014

Casa da Torre de San Salvador do Hospital (Quiroga-Lugo).



Casa da Torre de San Salvador do Hospital (Quiroga-Lugo). Nesa casa era onde vivía o prior da igexa de San Salvador do Hospital, pertencente á Encomenda Sanxoanista de Quiroga, que está enfronte. Ao mesmo tempo, tal prior era o vigario xeral de todas as igrexas da encomenda quiroguesa, un total de 30. Entre elas as valdeorresas de Xagoaza, Arcos, Éntoma, Robledo da Lastra, Arnado, Alberguería (desaparecida) e Celavente, que eran exentas ou separadas da diócese e nomeábanse canonicamente “territorium separatum cum quialitate nullius dioecesis”. (“Orde do Hospital” nomeábase á Orde Militar do Hospital ou Orde Hospitalaria. A partir de 1530 déuselle en chamar Orde de Malta, ao concederlle o emperador Calos V as illas de Malta, Gozo e Comino. Hoxe noméase oficialmente “Soberana Orde Militar e Hospitalaria de San Xoán de Xerusalén, de Rodas e de Malta”.)
Traducción:
Casa de la Torre de San Salvador do Hospital (Quiroga-Lugo). En esa casa era donde vivía el prior de la iglesia de San Salvador do Hospital, perteneciente a la encomienda sanjuanista de Quiroga, que está enfrente. Al mismo tiempo, tal prior era el vicario general de todas las iglesias de la encomienda quiroguesa, un total de 30. Entre ellas, las valdeorresas de Xagoaza, Arcos, Éntoma, Robledo da Lastra, Arnado, Alberguería (desaparecida) y Celavente, que eran exentas o separadas de la diócesis y se denominaban canónicamente “territorium separatum cum quialitate nullius dioecesis”.
(“Orde do Hospital” se llamaba a la Orden Militar del Hospital u Orden Hospitalaria. A partir de 1530, se le llamó Orden de Malta, al concederle el emperador Carlos v las islas de Malta, Gozo y Comino. Hoy se le llama oficialmente “Soberana Orden Militar y Hospitalaria de San Juan de Jesusalén, de Rodas y de Malta”.
Fotografías cedidas por José Fernández Pérez e información aportada por Isidro García Tato, publicadas en el grupo de Facebook “La Magia de las Piedras” (https://www.facebook.com/groups/LaMagiadelasPiedras/?fref=ts).

domingo, 13 de octubre de 2013

El milagro de los rabitos de pulpo


Poema escrito polo dramaturgo de orixe valdeorresa Lauro Olmo, e dedicado ao meu avó Teodoro Rodríguez Mares, outro valdeorrés de pro, de oficio pulpeiro, que no seu día recibiu a Medalla de Ouro ao Mérito no Traballo. Na dedicatoria "A Teodoro, mago de nuestra infancia, como entrañable personaje", manifesta lembranzas da súa infancia no Barco. Nós sentímonos orgullosos polo trato e agarimo que o escritor sinta por Valdeorras e as súas xentes.



sábado, 21 de enero de 2012

domingo, 13 de noviembre de 2011

La ermita de Santo Estevo de Pardollán

Situada en el ayuntamiento de Rubiá, las primeras noticias históricas que tenemos de este lugar se remontan a mediados del siglo XI. Los restos que quedan de la iglesia son de estructura rústica. Arquitectónicamente, sus escasos restos conservan algunas de las mejores muestras del precario y maltrecho patrimonio de Valdeorras. Desgraciadamente poco queda en pie… dice Antonio Castro Voces (clica en el enlace del nombre si quieres ver el resto del artículo).

Enhorabuena por el trabajo realizado por las Asociaciones O Sorriso de Daniel, Santo Estevo de Pardollán y varios voluntarios, que queda reflejado en las fotos y el vídeo publicados por la Asociación de Santo Estevo.

.

Y si quieres aún quieres ver las fotos...

miércoles, 19 de enero de 2011

Iglesia y monasterio de Xagoaza (octubre de 2010)



Xagoaza es una parroquia de O Barco de Valdeorras. Cuenta con este singular monasterio de San Miguel levantado en piedra rojiza de la zona, difícil de encontrar en otros lugares.Su iglesia sigue dedicándose al culto, pero es difícil, salvo esos escasos momentos, de encontrarla abierta. Aunque se puede contactar con su amable párroco que gustoso la abre al visitante.El resto del recinto monacal es utilizado por una famosa bodega de la zona para elaborar y guardar sus vinos.

sábado, 10 de julio de 2010

Radio Antoxo: un hito en Valdeorrras (1985-87)



"Radio Antoxo" fue una iniciativa de Roberto Quiroga, que se puso en contacto con Flaminio García para llevar a cabo la misma. Comienza su labor en el mes de septiembre de 1985 con un pequeño emisor de FM de 1 kw de potencia, con el que sólo alcanzaba a escucharse en A Rúa. Después de varias pruebas e emisión y retoques, comienza a emitir el día 26 de septiembre. A partir de entonces, se van sumando más miembros que colaboran en la iniciativa.


Aproximadamente, en el mes de junio de 1986, se compra un emisor de 20 kw de potencia, con el cual ya se podía escuchar en los ayuntamientos de Petín, Vilamartín, O Barco e O Bolo.
Poco a poco, se fueron comprando otros equipos necesarios, como un mezclador, dos platos giradiscos, micros, etc.
Llegó a tener "Radio Antoxo" un local cedido por el ayuntamiento de A Rúa ubicado en el "Malecón da Chopeira", desde donde emitió hasta su desaparición, aproximadamente, a principios del año 87.
Poco a poco, se fueron comprando otros equipos necesarios, como un mezclador, dos platos giradiscos, micros, etc.
Llegó a tener "Radio Antoxo" un local cedido por el ayuntamiento de A Rúa, ubicado en "El Malecón da Chopeira", desde donde emitía has ta su desaparición, aproximadamente, a principios del año 87.
Su vida fue corta pero muy satisfactoria para los que formamos parte de aquella aventura.

Material (documentación y fotos) cedidas por mi amigo y excompañero de estudios Flaminio García. Mi profundo agradecimiento.