martes, 19 de agosto de 2014
Igrexa de Chandoiro (O Bolo-Ourense).
miércoles, 6 de agosto de 2014
Igrexia de Casoio (Carballeda de Valdeorras-Ourense).
![]() |
| LÁPIDA Nº 1 |
![]() |
| LÁPIDA Nº 2 |
![]() |
| LÁPIDA ABAD DE CASOIO |
La iglesia de San Julián de Casoio es una de las más monumentales de Valdeorras. Obviando, su larga historia, hay que decir que en el siglo XVIII era la tercera en rentas de todo Valdeorras, con una cuantía anual de 11.000 reales. Tenía los siguientes anejos: Pusmazán, Soutadoiro, Riodolas, Portela do Trigal, San Xusto-A Medua, Pumares, Vila y Sobradelo. Era curato de presentación de la Casa de Lamela de San Salvador de Quiroga (en el altar mayor están las armas de esta familia). A esta casa pertenecía José Ramón Quiroga y Uría, "abad" durante la Guerra de la Independencia y "comandante en jefe del paisanaje armado de Valdeorras", como se autotitulaba. Falleció el 26 de marzo de 1847 y su tumba se puede ver delante de la puerta de la iglesia. Él fue el promotor de la construcción de la bella y esbelta espadaña de la foto, en la que una inscripción reza: ABAD D. JOSÉ QUIROGA Y URÍA. LA HIZO EL MAESTRO BARROS. AÑO DE 1828. OBISPO EL EXMO. SR. SANTANDER. PATRONOS QUIROGA Y OLARTE. SIENDO PONTÍFICE S.S. LEÓN XII. REY S.M. EL S.D. FERNANDO VII. Su retablo del altar mayor es una pieza clásica del manierismo en Valdeorras. Fotos de José Pérez Fernández y documentación de Isidro García Tato, entrada publicada en “La Magia de las Piedras”.
TRADUCCIÓN:
Igrexa de Casoio (Carballeda de Valdeorras-Ourense). A igreaxa de San Xiao de Casoio é una das máis monumentais de Valdeorras. Obviando a súa larga historia, cómpre decir que no S. XVIII era a terceira en rendas de todo valdeorras, cunha cuantía anual de 11.000 reais, Tiña os seguintes anexos: Pusmazán, Soutadoiro, Riodolas, Portela do Trigal, San Xusto-A Medua, Pumares, Vila e Sobradelo. Era curato de presentación da Casa de Lamela de San Salvador de Quiroga e Uría (no altar maior están as armas desta familia). A esta casa pertencía José Ramón Quiroga y Uría, “abade” durante a Guerra da Independencia e “comandante en xefe da paisanaxe armada de Valdeorras”, como se autotitulaba. Finou o 26 de marzo de 1847 e a súa tumba pódese ver diante da porta de igrexa. El foi o promotor da construcción da bella e lanzal espadaña da foto, na que una inscripción reza: “ABAD D. JOSÉ QUIROGA Y URÍA. LA HIZO EL MAESTRO BARROS. AÑO DE 1828. OBISPO EL EXMO. SR. SANTANDER. PATRONOS QUIROGA Y OLARTE. SIENDO PONTÍFICE S.S. LEÓN XII. REY S.M. EL S.D. FERNANDO VII”. O retablo do altar maior é una peza clásica do Manierismo en Valdeorras. Fotos de José Pérez Fernández e documentación de Isidro García Tato, entrada publicada en “La Magia de las Piedras”.
domingo, 3 de agosto de 2014
Igrexa da Ermida (Quiroga-Lugo) e crismón.
Esta mesa de mármol, atopada na igrexa da Nosa Señora da Ermida, contén un magnífico crismón dos primeiros anos do Cristianismo, que, polas súas proporcións e antiguidade, constitúe una das pezas máis interesantes de toda España. Trátase dunha mesa redonda de mármol gris veteado, de 95 cms. de diámetro, cun espesor de 5,5 cms. Estivo na igrexa da Ermida ata 1887, pero, a raíz dunha visita pastoral do bispo de Lugo, foi sacada da igrexa porque entorno a ela praticábanse ritos supersticiosos. Dende 1925, encóntrase no Museo Diocesano de Lugo. A mesa contén un amplo monograma de Cristo ou crismón,formado polas letras X y P, primeiras letras da palabra grega ΧΡΙΣΤΟΣ. Na franxa concéntrica externa contén una inscripción, que forma un dístico latino (estrofa formada por un hexámetro e un pentámetro) que di: AVRUM VILE TIBI EST, ARGENTI PONDERA CEDANT. / PLVS EST QVOD PROPRIA FELICITATE NITES = O OURO É VIL PARA TI, AS RIQUEZAS DE PLATA ABÁTANSE./ MÁIS É O QUE BRILLA POLA TÚA PROPIA FELICIDADE. No centro está grabados o “alpha” e o “omega”, primeira e derradeira letra do alfabeto grego, en referencia ao texto do Apocalipsis “ego sum alpha et omega”= “eu son o principio e o fin”. Tratábase dunha mesa de ofrendas, que se pode datar entorno á segunda metade do século V. Respecto á igrexa, pertenceu dende o século XII á encomenda sanxuanista de Quiroga, como curato dependente do priorato de San Salvador do Hospital. Anque no territorio diocesano asturicense, foi incorporada á diócese lucense en 1874.
TRADUCCIÓN:
Iglesia de A Ermida (Quiroga-Lugo) y crismón.
Esta mesa de mármol, encontrada en la iglesia de Nuestra Señora de la Ermida, contiene un magnífico “crismón” de los primeros siglos del cristianismo, que por sus proporciones y antigüedad constituye una de las piezas más interesantes de toda España. Se trata de una mesa redonda de mármol gris veteado, de 95 cms. de diametro, con un espesor de 5,5 cms. Estuvo en la iglesia de la Ermida hasta 1887, pero a raíz de una visita pastoral del obispo de Lugo fue sacada de la iglesia, porque en torno a ella se practicaban ritos supersticiosos. Desde 1925 se halla en el Museo Diocesano de Lugo. La mesa contiene un amplio monograma de Cristo o crismón, formado por las letras griegas X y P, primeiras letras de la palabra griega ΧΡΙΣΤΟΣ. En la franja concéntrica externa contiene una inscripción, que forma un dístico latino (estrofa formada por un hexámetro y un pentámetro) y que dice: AVRUM VILE TIBI EST, ARGENTI PONDERA CEDANT. / PLVS EST QVOD PROPRIA FELICITATE NITES = EL ORO ES VIL PARA TI, LAS RIQUEZAS DE PLATA ABÁTANSE. / MÁS ES LO QUE BRILLAS POR TU PROPIA FELICIDAD. En el centro están grabadas el “alpha” y el “omega”, primera y última letra del alfabeto griego, en referencia al texto del Apocalipsis “ego sum alpha et omega” = “yo soy el principio y el fin”. Se trataba de una mesa de ofrendas, que se puede datar en torno a la segunda mitad del siglo V. Respecto a la iglesia, perteneció desde el siglo XII a la encomienda sanjuanista de Quiroga, como curato dependiente del priorato de San Salvador del Hospital. Aunque en territorio diocesano asturicense, fue incorporada a la diócesis lucense en 1874. Fotografías cedidas por José Fernández Pérez e información aportada por Isidro García Tato, publicadas en el grupo de Facebook “La Magia de las Piedras”.
sábado, 26 de julio de 2014
Iglesia de San Lourenzo de Arcos (Vilamartín de Valdeorras-Ourense).
Esta igrexa de San Lourenzo de Arcos era anexa de san Miguel de Xagoaza e pertencía á encomenda de Quiroga xunto coas valdeorresas de Alberguería (o pobo desaparecido en 1958 polo encoro de Prada, pero a igrexa trasladada pedra a pedra á Veiga de Cascallá), co seu anexo Robledo da Lastra e o priorato de San Juan de Celavente. Era una “igrexa propia” da encomenda, que era o prior de San Salvador do Hospital de Quiroga (do que xa se ten falado neste muro). Non logrei identificar a quén pertencen as armas do altar pétreo, incrustado na fachada, Moi probablemente sexa delgún comendador ou cabaleiro sanxuanista, por levar incorporada a cruz octógona desta Orde. Incorporouse de novo á diócese de Astorga en 1874.
TRADUCCIÓN:
Esta iglesia de San Lorenzo de Arcos era anejo de San Miguel de Xagoaza y pertenecía a la encomienda de Quiroga junto con las valdeorresas de Alberguería (el pueblo desaparecido en 1958 por el embalse de Prada, pero la iglesia trasladada piedra a piedra a Veiga da Cascallá), con su anejo de Corixido, San Juan de Arnado, San Juan de Éntoma con su anejo Robledo da Lastra y el priorato de San Juan de Celavente. Era una "iglesia propia" de la Orden Sanjuanista y era visitada por el comendador quirogués o por el vicario general de la encomienda, que era el prior de San Salvador del Hospital de Quiroga (de lo que ya se ha hablado en este muro). No he logrado identificar a quién pertenecen las armas del altar pétreo, incrustado en la fachada (fotografía 2). Muy probablemente sean de algún comendador o caballero sanjuanista, por llevar incorporada la cruz octógona de esta Orden. Se incorporó de nuevo a la diócesis de Astorga en 1874.
Fotografías cedidas por José Fernández Pérez e información aportada por Isidro García Tato, publicadas en el grupo de Facebook “La Magia de las Piedras” (https://www.facebook.com/groups/LaMagiadelasPiedras/?fref=ts).miércoles, 23 de julio de 2014
Casa da Torre de San Salvador do Hospital (Quiroga-Lugo).
Casa de la Torre de San Salvador do Hospital (Quiroga-Lugo). En esa casa era donde vivía el prior de la iglesia de San Salvador do Hospital, perteneciente a la encomienda sanjuanista de Quiroga, que está enfrente. Al mismo tiempo, tal prior era el vicario general de todas las iglesias de la encomienda quiroguesa, un total de 30. Entre ellas, las valdeorresas de Xagoaza, Arcos, Éntoma, Robledo da Lastra, Arnado, Alberguería (desaparecida) y Celavente, que eran exentas o separadas de la diócesis y se denominaban canónicamente “territorium separatum cum quialitate nullius dioecesis”.
(“Orde do Hospital” se llamaba a la Orden Militar del Hospital u Orden Hospitalaria. A partir de 1530, se le llamó Orden de Malta, al concederle el emperador Carlos v las islas de Malta, Gozo y Comino. Hoy se le llama oficialmente “Soberana Orden Militar y Hospitalaria de San Juan de Jesusalén, de Rodas y de Malta”.
Fotografías cedidas por José Fernández Pérez e información aportada por Isidro García Tato, publicadas en el grupo de Facebook “La Magia de las Piedras” (https://www.facebook.com/groups/LaMagiadelasPiedras/?fref=ts).












